camgüzeli

camgüzeli

 

pencereme yağmur gelmiş ama ben açamam

çünkü ölürüm de unutamam yüzünü

peşimi bırakmaz iyi akşamlar sokağında yalnızlık

ırmağın üzerinde yürümeye başlayan alık çocuklar

küçük dervişlerim peşimi bırakmazlar

 

ben yüreğimden sokaklara doğru yolcuymuşum oysa

keşke uzun yol düşleriyle başlasaymışım

cebimden kırlangıçlar çıkarmak için çocuklara

yumulup annelerine sarılan çocuklara yani

annelerine sarılan çocuklar şimdi  burada

artık kapansın ışıklar

karanlık kasabalardan geçen

tren ışıkları kapansın yani

yani peşimi bırakmayan tren ışıkları

siz değil, anneler yani

yağmura sarılan anneler

sarı güzün gözlerini bilmezler

 

ellerimden bir akşamın karanlığını doğurman için

söz söyleyecek yüreğim kalmadı benim

ceplerimde şiirlerle girdiğim düşlerimden

kendime yorgun bir şair olarak döndüm içerime

boyuna yolcu kalmak kolay değilmiş meğer

kolay değilmiş

öpüşmek karanfil  yüzünde penceremin

nasıl çizersem çizeyim yüzünü örter bu camgüzeli

dantelinde geniş vâdi resimleri büyüten

mâsum kızların kalbinde kalır kardelen

sadece bir hüzün tanesi olursun

üşümüş ve camlardan süzülen


işte böyle annem

uzanmış kıyısına ömrümün

yağmur olur çiselerim kendi sandalıma

ışıkları çoğaldıkça yıldızları azalan bir şehrin

belki yüreği ağrıyan kederli bir yolcusuyum ben

ölürüm de unutamam yüzünü çünkü

hazırdım ellerinde intihar büyüten kızların

son kez dualarında bulunmak için

ama yüzünü unutmadım yağmurun

hüznü unutmadım anne.

 

2004

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !