Güz yaprakları

Gökte yağmur kalmaz, sırnaşır durur buğulu penceremize

Çekip gideriz, bir sis dağılır kalbimizden, yürürüz özümüze

 

Belki bir kez daha yaşlanırız çaresiz kendimizden geçince

Gazel denir de bezgin güz yaprakları süzülür tenimize

 

Tez tutar rüzgâr, çocukluğumuzun izini bize bırakmaz

Bir gündüzden savurup bir geceden seslenir hepimize

 

Terlesek de üşüsek de geçen günlerimiz geri gelmez

Yağmur yağarken içerleriz, göverip aşk damlar sözümüze

 

Bir gün özleriz sessizliği, özleriz gamzesini güzün

Bu yüzden taze hüzünler bile devşiririz kendimize

 

Bağışla, ancak yeryüzü kaçınca genzimize seni düşünürüz

Güz gelip de hazin bir gazal gizliden girince kalbimize

 

Ey bizi gözeten sevgilimiz, o gün hû Allah der miyiz biz ?

hû Allah der miyiz, ölüm korkusu tünerken içimize ?

 

 

Selim Erdoğan

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !