kuşmar

KUŞMAR

 

 

Hanginiz çerağ içinde kalmak ister ki benimle

Yüzümü kime çevirsem kar değermiş gözlerine

 

Yaprağı dökülmeyen güz bitmezmiş meğer

Sorulmazmış garda karanfil satan çocukların şarkısı da

Ben ne zaman yalnızlığımı sarsam böyle sırtıma

Keder bedenimi terleyerek terk edermiş oysa

Kar kandillerini sallayınca da

Şehrin hayâl vitrinlerine uzanırmışım bir başıma

Akşam şu göğsüme yaslanırmış usulca

 

Şimdi her kim arasa bu vakit

Bir gece vakti arasa da beni

Rüzgâr gibi geçen trenler var ki çıkmaz aklımdan

Çınlar durur ışıltılı kış gecelerim her yandan

Yatağımdan bir kez daha kalkarım hayata doymadan daha

Cam parıltılarına bakıp öylece kalırım sevdiğim!

Hırkama sarınıp durulurum başka bir şeye dalmadan

Hiçbir şeye ey yolları aşkla başlayan şehristan !

Şimdi başımı kaldırsam da karlara

Ölüm pahasına bir daha mı çağırsam kendimi

 

Madem kalktı da gözden kayboldu kervan

Bana huşû içinde susmak düşer şimdi

Artık senin sesini işitsinler ey efkâr!

Senin iş’alinle koşsunlar ırmaklara, cılgalara

Alsınlar elimden güz artığı sokaklarımı da

Ama yolda bıraktığınız ben değilim bu âşikâr

Bakılmaz oldu herkesi korkutan şehrengize

Ben değilim bir kez yüreğine koyduğunu uçuran o hercai

Çünkü nefes nefese kalmış bir şikârım sadece

Denizin mavisiyle deliren ben değilim

Toprağın kokusuyla ayartan da

Ben değilim kendini bir daha acıtıp

Yeniden aşkı doğuran da

Mesâ vakti üşümüş bir şeydayım sadece

Dışarıdan herkes bana bakar

Ve sonunda kurulur da kuşmar

Düşer kalkar ancak ulaşırım çetenime

Ben değilim attığı her adımı bir daha sayan o sakar

 

Kar sesiyle birlikte başladı akşam ezanı

Beni bir tarlakuşunu öperken görmüşler penceremden

Ürpermesin diye tenlerine değmediğim kızların

Aradıkları ben değildim bu yüzden

Bu yüzden gelip geçti içimizde kabaran bu hayat da

Seviştiğimiz dünya bir sağanağın ortasında kalacak nasılsa

 

Hangi yoksul neden bulunmak ister ki benimle

Yüzümü kime çevirsem kar değermiş gözlerine

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !